Te veel columns gaan over de FIFA en haar keizer Gianni Infantino. Zeker in deze reeks. Ook de honderdste Spelen noch zeiken gaat over de donkere geldstromen, de machtswellust, de vervreemding van het voetbal boven de verwondering die spelers en supporters binnenkort weer iedere week zullen nastreven.
Toen de Financial Times de plannen van Infantino lekte, publiceerde de FIFA een persbericht dat de voetbalwereld ondertussen al een week in haar greep houdt. Infantino wil via een dochterbedrijf aandelen van de commerciële en operationele organisatie van de FIFA-toernooien verkopen aan privéondernemers om de winsten daarvan te investeren in “voetbalinfrastructuur- en ontwikkeling” wereldwijd. Een goed idee, volgens sommigen. Een goed idee om de organisatie van WK’s, die de laatste jaren meer en meer laboratoria voor nieuwe spelregels zijn – met de letterlijke hartslag van de bal als het meest groteske voorbeeld -, in de handen te geven van mensen die enkel cash willen genereren. Balogun-gate heeft ons geleerd dat de grenzen van het voetbalveld zijn afgelijnd met krijt: het waait weg met de wind van een met dollarbiljetten zwaaiende ploert die nog niet eens weet wat een gele kaart is.
Ondertussen trokken de Europeanen van UEFA van leer en dreigden ze met boycotten, afzettingsprocedures … Zij denken: Infantino heeft te veel in de Oval office van zijn vriend Donald gezeten tijdens het afgelopen WK in Amerika. Hij observeerde Donald aan de tekentafel met een kaart van de Gazastrook. In een land dat nu is herleid tot gruis, dat geen menselijke overleving meer toelaat, zag hij zichzelf al in zijn penthouse, uitkijkend over de Middellandse Zee en een voetbalpleintje dat zijn organisatie heeft aangelegd. Palestijnse kinderen spelen niet op het voetbalpleintje. Neen, geen Palestijnse kinderen.
Het plan is ondertussen van tafel en de hele polemiek is verlegd naar de toekomst van Infantino als FIFA-voorzitter. De FIFA is de laatste strohalm van de moderne globalisering sinds 1989. In een wereld die tijdens elke therapeutische sessie doomscrolling voor het slapengaan vervelt in een nieuwe orde, acteert Infantino als een stripfiguur. In zijn hoofd is niets meer te gek. De WK-finale van 2030 beloven aan Marokko in ruil voor steun bij de voorzittersverkiezingen? Ja, alstublieft, en Infantino zal daarbovenop hoogstpersoonlijk een voetbalpleintje in Cueta inhuldigen. Voor de kinderen. Ja, voor de kinderen.