Het afgelopen voetbalweekend stond voor menig voetbalsupporter te boek als het weekend van de Antwerpse derby. Toch stond in de schaduw van de ‘derby van ’t stad’ een andere wedstrijd met stip in mijn agenda. In het hart van de Kempen troffen twee clubs mekaar die in een niet zo ver verleden beide nog in de Belgische tweede klasse actief waren, ASV Geel en KFC Turnhout. Met enkel Kasterlee als buffer, liggen beide steden op een tiental minuutjes van mekaar. Reden te meer om toch eens een kijkje te gaan nemen op De Leunen.

Op voorhand had ik geen idee wat ik net moest verwachten. Hier en daar stak ik mijn licht op bij wat ex-spelers van beide ploegen om te polsen of deze wedstrijd daadwerkelijk vuurwerk kon geven. Gelukkig kreeg ik vrij snel de bevestiging dat het wel eens “durfde te ontploffen”.

Normaal rij ik graag gewoon naar een stadion om daar een fysiek ticket te kopen, maar die boot was jammer genoeg reeds gepasseerd. Ik stond oog in oog met mijn grootste nachtmerrie: online voorverkoop. Als klap op de vuurpijl bleek ik die al gemist te hebben en leek er geen manier meer te zijn om toch binnen te geraken. Ik zat met de handen in m’n weinige haar.

Zaterdagavond leek de situatie hopeloos, maar toen mijn vriendin me onder lichte dwang aanmaande om de woonst te verlaten om plaats te maken voor haar vriendinnen, ben ik toch maar vol goede moed afgezakt naar Geel.

Eenmaal aangekomen besloot ik toch eens het beproefde concept uit te proberen, op goed geluk. Grote puppyogen opzetten en een verhaal brengen over de afstand ik overbrugd heb om daar te geraken. Al snel kreeg ik te horen dat het daadwerkelijk een risicowedstrijd was en ik er niet zou in komen. Maar ik moet toch een beetje medelijden hebben opgewekt, want ondertussen was iemand toch op zoek gegaan naar een ticket.

Als was het een drugdeal gingen we even achter een hoekje staan, waar ik dan toch een ticket in mijn handen gedrukt kreeg voor de democratische prijs van tien euro. Hoewel ik best snap dat niet elke match even gemakkelijk in goede banen te leiden is, vraag ik mij toch af of wedstrijden als deze, die normaal een uithangbord moeten zijn voor het voetbal, niet beter in open verkoop gaan.

Met nog enkele minuten tot de aftrap liep het stadion aardig vol. De Turnhoutse fans moesten door de combiregeling met de bus komen en staken vanop de parking als voorproefje al wat vuurwerk af, dat net achter de lichtmasten zichtbaar was. Ondertussen namen de ‘Zotten’ van Geel massaal hun plek in tegenover de hoofdtribune. Het vak afgewerkt met vlaggen en een trommel, je zou je zomaar in de Duitse lagere klassen wanen.

Het stadion zelf is in mijn ogen een pareltje. De tribune van de harde kern van Geel is gewoon prima. Onderaan staanplaatsen met crashbarriers, bovenaan zitplaatsen. Er gaat toch niets boven voorover leunen en rechtstaand de wedstrijd volgen. Ook de hoofdtribune is karaktervol en nét oud genoeg voor mij. Het enige minpuntje is misschien dat het stadion een klein beetje te groot is, waardoor het aanwezige publiek toch redelijk verdeeld zit.

De wedstrijd werd op gang getrapt door de supporters van Geel, met een heuse pyroshow inclusief rookbommen en flitsers. Gelukkig mag dat hier nog gewoon.

Het werd wel al vrij snel duidelijk dat beide teams mekaar totaal niet konden luchten, toen ASV Geel na minder dan vijf minuten de score opende. Net voor rust kregen de ‘Zotten’ ook nog de perfecte kans om de tussenstand uit te diepen tegen een onmondig Turnhout, maar er werd op de keeper besloten. Na de pauze kwamen de ‘Binken’ van Turnhout – heerlijk die bijnamen – herboren uit de kleedkamer. Het omgekeerde spelbeeld van de eerste helft, Geel kwam er niet meer aan te pas. De Turnhoutse spits profiteerde van een individuele fout achtering en maakte de gelijkmaker. Die ging gepaard met een kleine verbouwing van het uitvak, waar een uitzinnige menigte vierde. Hetzelfde beeld was er toen de 1-2 en in extremis ook de 1-3 vielen.

De supporters van Geel, die ondanks de achterstand heel de wedstrijd achter hun ploeg bleven staan, dropen af. Turnhout nam de scalp van Geel, tot groot ongenoegen van de merkbaar aangeslagen mensen rond mij.

Ik neem vooral mee dat het leuk is dat affiches als deze nog zo veel volk op de been kunnen krijgen in de Belgische lagere klassen. En ik zou dit de ‘derby van de niet zo stille Kempen’ willen dopen, want ik heb me kostelijk geamuseerd. Een mooi stadion met een mooi publiek tegen een mooie tegenstander is een recept voor een leuk avondje voetbal. De terugwedstrijd staat in elk geval al aangeduid in mijn agenda. Hopelijk dan wel met vrije ticketverkoop.