Drie Brusselse clubs op het hoogste niveau, dat was al van eind jaren ‘80 geleden. Wanneer ik denk aan Brussel, dan komt vooral Anderlecht voorbij. En Union, omdat het Dudenpark regelrechte groundhopporno is. Ik bedacht me dat er toch méér moest zijn. Kleinere clubs en mooie stadions die bol staan van de geschiedenis en cultuur? Via een toevalligheid kwam ik vorig weekend terecht bij de derde club van onze hoofdstad: RWDM. Voor mij persoonlijk onbekend terrein. Een mooie eerste stop in een vijfdelige reeks waarin ik de mooiste en misschien wel minder bekende plekjes ga bezoeken in en rond Brussel.

Een paar keer per jaar probeer ik samen met vrienden mijn voetbalkennis te testen in een quiz. Tot onze grote verbazing waren er geen vragen bij over wedstrijden uit de eerste ronde van de Croky Cup en over stadions in de Duitse Regionalliga en eindigden we troosteloos in de middenmoot. Er waren echter heel veel tickets te winnen, en ons oog viel op RWDM – Sporting Charleroi. Voor een Antwerpenaar is normaal elk excuus om niet naar Brussel te moeten gaan goed, maar deze wedstrijd trok toch m’n aandacht. De nieuwste aanwinst voor de Jupiler Pro League stond al even op mijn lijstje, en nu stonden de sterren op één lijn. Zonder enige voorkennis over het stadion vertrok ik richting het veelbesproken Molenbeek.

Ik vertrok die middag goed op tijd. Ik zou liegen als ik zeg dat alle verhalen over Molenbeek die je op het nieuws ziet me koud lieten. Toch wat angstig trotseerde ik file na file. Wanneer ik eindelijk was aangekomen, snapte ik de heisa niet zo goed. Terwijl ik een parkeerplek zocht, reed ik door een rustige buurt met een mooi parkje met in het midden heel wat spelende kinderen. Wanneer ik begon aan mijn wandeling, waren er overal gezinnen, ouderen, mensen van alle soorten en kleuren. Was dit nu het Molenbeek waar ik zoveel van gehoord had? Toch een beetje meer op mijn gemak, liep ik verder naar het stadion.

Wanneer je aankomt aan het stadion, krijg je direct een zijaanzicht van de lange zijde en kan je je ogen uitkijken. Mijn aandacht wordt meteen getrokken door iets op straat. Op de hoek hangt een straatnaamplaatje met daarop Avenue Du Daring, wat iemand als ik – iemand met een voetbalgeschiedenisfetisj – dadelijk opgewonden maakt. Het zijn die kleine dingen die het een groundhop vaak waard maken. De zon begint al stilletjes onder de horizon weg te zakken en dat zorgt voor een adembenemend zicht tussen de bomen door. De twee korte zijden zijn namelijk gesloten en er staat aan deze kant niets meer. Daardoor kan je er die perfecte Instagramfoto met #goldenhour in de beschrijving maken.

De wedstrijd gaat bijna beginnen en ik begeef me naar mijn plaats. Ik zit op tribune Goethals, naar de legendarische Raymond Goethals, die in de jaren ‘40 tussen de palen stond van Daring. Bij de meesten zal hij hoogstwaarschijnlijk meer belletjes doen rinkelen als trainer. Ik ga toch nog snel even naar de fanshop, waar ik mijn beste Frans probeer boven te halen om een pin te bemachtigen. Tot mijn grote verbazing krijf ik in een sappig Brussels accent en met een vriendelijke lach de reactie “Zeg het maar gewoon in het Nederlands meneer”, om mij uit mijn lijden te verlossen. De vrouw moet me echter teleurstellen en stuurt me zonder pin weer weg.

Onderaan de tribune zijn er staanplaatsen, bovenaan kan je zitten. Tussen beide zones zijn een soort loges gebouwd, waar je gewoon kan binnenkijken. Vol jaloezie, want op de tribune zelf is het verschrikkelijk koud. Mijn tenen veranderden stilletjesaan in ijsblokken, maar ik lijk de enige met dat probleem. Pal tegenover me zit de harde kern van RWDM, en daar trekken een paar ijsberen hun shirt uit om 90 minuten lang het beste van zichzelf te geven. Uitverkocht is het niet, maar sfeer en beleving zijn er zeker. Edmond Machtens heeft een prachtige backdrop achter het staangedeelte van de korte zijde, waar momenteel niemand mag komen. Ook dat deel van het stadion is eigenlijk een pareltje, met superoude ijzeren barrières. De zon weerkaatst op de flatgebouwen en dat geeft een prachtig zicht om je tijdens de wedstrijd aan te vergapen.

Dat was ook nodig, want op het veld was het WK slechte passen geven bezig. Beide ploegen maakten er een zootje van en bevestigden hun plaats in het klassement met verve. Een brilscore was jammer genoeg niet te vermijden.

RWDM 0-0 SPORTING CHARLEROI

Na de wedstrijd trok ik voldaan terug naar de wagen. Niet alleen door de braadworst ten grootte van mijn voorarm, maar ook en vooral door wat ik er te zien heb gekregen. Mijn eerste keer bij RWDM was een schot in de roos. Een stadion om u tegen te zeggen, als de perfecte mix tussen oud en nieuw. Suporters die duidelijk passioneel meeleven met hun club. De prachtige kleuren en de geschiedenis overal in en rond het stadion. Hopelijk blijft RWDM nog even meedraaien op het hoogste niveau en valt het niet ten prooi aan de de vloek die John Textor lijkt uit te spreken over al de clubs waar hij de leiding heeft. Voor iedereen die een middagje in Brussel ziet zitten, is RWDM zeker een aanrader. Zelf kijk ik uit naar wat de hoofdstad nog allemaal te bieden heeft.