Nederland, het land dat bekendstaat om zijn prachtige amateurderby’s. Velen denken dan meteen aan Quick Boys tegen Katwijk, IJselmeervogels tegen Spakenburg of zelfs GVVV tegen DOVO. Maar afgelopen vrijdag stond een andere, iets minder bekende derby op het programma. Op een steenworp van de Belgische grens, in de Tweede Divisie, namen VV Kloetinge en HSV Hoek het tegen elkaar op in een ware kelderkraker.

Op 12 april 1969 werd mijn vader geboren en naar goede gewoonte gaf ik hem voor z’n verjaardag een zelf gekribbelde ‘bon’ om samen met mij een wedstrijd naar keuze bij te wonen. Voor mij als groundhopper een goed excuus om alweer ergens ten velde een match te gaan bekijken zonder dat ik daar thuis problemen mee krijg. Meestal fronst mijn vriendin de wenkbrauwen wanneer ik kenbaar maak op een woensdagavond de landsgrenzen te willen oversteken omdat pakweg Uerdingen thuis speelt, “want dat wil je toch niet gemist hebben”.

Nu is mijn vader ook niet de simpelste klant. Alemannia Aachen – Preussen Münster, Duisburg – Essen en een avondje NAC waren voorstellen die mijn vader vakkundig pareerde. Deze affiches waren voor hem duidelijk niet obscuur genoeg. “Kloetinge – Hoek”, zei hij keer op keer. Gelukkig stond net deze wedstrijd afgelopen vrijdag op het programma.

VV Kloetinge schiet al jaren als een pijl omhoog in de Nederlandse voetbaltabellen. Sinds 2022 speelde de club drie keer kampioen, waardoor het na rivaal HSV Hoek de tweede Zeeuwse club werd die het hoogste Nederlandse amateurniveau wist te bereiken. Vrijdag keken de clubs elkaar voor het eerst in de ogen op dit toneel. Hoewel Kloetinge eigenlijk tegen Goes aanschurkt, is Hoek wel dé tegenstander.

Eind vorige maand speelden ze in de KNVB Beker al tegen Eredivisieclub Cambuur en was het Wesselopark nét niet uitverkocht. Ondanks de ijskoude temperaturen duwde ik mijn twee meter lange vader in mijn kleine Volkswagen Polo, in de hoop toch een uitverkocht duel te zien.

Mensen met een stadionfetisj zullen hier niet snel aan hun trekken komen. Het Wesselopark is in principe niet meer dan een kunstgrasveld met wat plakkaten rond. In het midden op de lange zijde kan je een kleine zittribune terugvinden, maar ook die stelt niet veel voor. Dat ze er voor deze gelegenheid veel volk verwachten, zie je wel direct. Overal staan tenten, uitgerust met de nodige drankvoorzieningen en hier en daar een dj die het publiek warm moet houden. Mooi om zien hoe een kind van pakweg twaalf de ene na de andere carnavalsplaat uit zijn draaitafel tovert, terwijl ondertussen het bier rijkelijk vloeit.

De wedstrijd staat op het punt om te beginnen. Enkele duizenden mensen verzamelen vier à vijf rijden dik rond het veld. In de verte doemen twee grote vlaggen op in het uitvak, van het type dat je wel eens in de Bundesliga tegenkomt. De fans van Hoek zijn gearriveerd. Buiten het stadion wordt vuurwerk afgestoken en met een heuse lichtshow maken we ons op voor de start van de wedstrijd. Na een klein oponthoud door een bommetje op het veld vanwege de bezoekers, is de Zeeuwse derby klaar om te beginnen.

De wedstrijd zelf is scherp, bikkelhard en razendsnel. Dat zie je niet zo vaak op de Belgische velden. Wanneer een speler een actie inzet, is het engagement totaal. Het resultaat is een geweldig open wedstrijd die alles heeft, van wereldgoals tot een rode kaart.

In minuut 85 krijgt het tienkoppige Hoek bij een 2-2-stand een vrije trap, op zo’n dertig meter van doel. Staalhard knalt de bal tegen de lat, op de grond en terug het veld in. Doelpunt, oordeelt de grensrechter. De fans rond ons worden gek, want de wedstrijd is integraal te zien op de televisie en het leer is duidelijk níét binnen geweest. Als een soort amateuristische VAR duwen ze hun telefoon onder de neus van de vlaggenman, maar zonder succes. Wat een einde van een prachtige wedstrijd.

Na de wedstrijd waren er nog enkele supporters die de confrontatie probeerden aan te gaan met elkaar, maar meer dan wat middelvingers en wat gespring met een Stone Island-jas aan was er eigenlijk niet te zien. Eén jongen, die eruitzag alsof hij geen vlieg kwaad zou doen, deed nog een wanhoopspoging om door te breken. We hadden echter niet de indruk dat hij heel teleurgesteld was toen de nochtans niet zo fitte steward hem aanmaande af te druipen.

Na dat prachtige schouwspel besloten we toch maar weer huiswaarts te keren. De Zeeuwse derby heeft niet dezelfde agressiviteit naast het veld als andere derby’s, maar biedt zo wel een leuke afwisseling. Perfect om te koppelen aan een weekendje Zeeland met je partner, waarbij je volledig uit de lucht valt wanneer ze ‘toevallig’ tegen elkaar blijken te spelen.

De volledige fotoreportage bewonder je hieronder.